Turmush — Нарындан чыккан Эсенакун Жолдошев жарым кылымдан ашуун убакыттан бери Якутияда жашап келет. Анын кызы Жамила атасынын Кыргызстанга болгон сүйүүсү, мекенге болгон сагынычы жана эки маданиятты бириктирген үй-бүлөсүнүн тарыхы тууралуу айтып берди.
«Менин атым Жиркова Виктория. Бирок менин кыргызча атым да бар — Жамила. Мени төрөлгөндөн бери үй-бүлөмдөгүлөр, жакындарым дал ушул ысым менен чакырышат.
Мен 1996-жылы Саха Республикасында (Якутия) төрөлгөм. Азыр да ошол жерде жашайм. Менин атам — Жолдошев Эсенакун Карыпович, Кыргызстандын Нарын шаарынан. Ал 1950-жылы төрөлгөн. Апам — Жолдошева Анастасия Семёновна, 1961-жылы туулган, улуту саха (якут).
Атам аскер кызматын өтөп бүткөндөн кийин Якутияга келген. Ошол мезгилдеги көптөгөн жаштар сыяктуу эле, ал да жумуш жана жакшы жашоо издеп туулган жеринен алыска кеткен. Ал кезде атам болгону 25 жашта болчу. Бул сапары өмүр бою улана турган жол болорун ал элестеткен эмес.
Дал ушул жерде ал апам менен таанышкан. Алар бири-бирин сүйүп, чоң жана ынтымактуу үй-бүлө куруп, Якутияда жашап калышкан.
Атам өмүрүн үй-бүлөсүнө жана ак эмгекке арнады. Ал ар кандай кесиптерди өздөштүргөн, бирок өмүрүнүн көпчүлүк бөлүгүн айдоочу болуп иштеди. Анын айдоочулук күбөлүгүндө бардык категориялар бар, ал дээрлик бардык транспорт түрүн башкара алат.
Атам эч качан жумуштан корккон эмес. Балдары эч нерседен кем болбошу үчүн колдон келгендин баарын жасады. Бүгүнкү күндө атам Якутияда 50 жылдан ашык убакыттан бери жашап келет», — деди ал.
Атам өз мекенин эч качан унуткан эмес
«Биздин үй-бүлөдө жети бала бар: Чынара, Венера, Гүлнара, Азамат, Айнура, Эсен жана мен — Жамила. Мен үй-бүлөдө эң кичүүсүмүн. Азыр атам көптөгөн неберелердин, атүгүл чөбөрөлөрдүн бактылуу чоң атасы.
Атам өмүрүнүн көпчүлүк бөлүгүн Кыргызстандан алыс өткөргөнүнө карабай, өз мекенин эч качан унуткан эмес. Апасы тирүү кезинде ага барып турчу. Кийин жашоосу үй-бүлөсүнө, балдарын тарбиялоого, ишине жана жакындарына кам көрүүгө арналды. Ошентип жылдар билинбей өттү, бирок Кыргызстанга болгон сүйүүсү анын жүрөгүндө дайыма жашап келди.
Кыргызстанды өз көзүм менен көрүүнү кыялданчумун
«Атам кичинекей кезимден тартып мага мекени тууралуу ушунчалык сүйүү жана жылуулук менен айтып берчү. Анын баяндары аркылуу Кыргызстан мага жер жүзүндөгү бейиштей сезилчү. Мен анын тоолору, тунук көлдөрү, меймандос эли тууралуу уккан окуялары менен чоңойдум.
Атамдын аркасында бала кезимден эле Кыргызстанды өз көзүм менен көрүүнү кыялданчумун. Эки жыл мурун бул кыялым орундалды. Мен биринчи жолу Кыргызстанга келдим жана ошол замат атам эч нерсени ашырып айтпаганын түшүндүм. Бул чындап эле укмуштуудай кооз өлкө экен.
Бирок мени эң көп таасирленткени — адамдар болду. Туугандарым мени ушунчалык жылуу кабыл алышты, сүйүү жана чын жүрөктөн кубаныч менен тосуп алышты. Биз эч качан алыста жашабагандай сезилди. Бул сапар менин жашоомдогу эң бактылуу жана унутулгус учурлардын бири болду.
Дээрлик 30 жылдан кийин атам кайрадан өз мекенине келе алды. Аны карап туруп, канчалык бактылуу экенин байкабай коюу мүмкүн эмес. Анын жүзү кубанычтан жарык чачып тургандай сезилет. Бул жасалма эмес, чыныгы бакыт. Эми ал Кыргызстанга тез-тез келип, туугандары менен жолугуп, өз жеринде көбүрөөк убакыт өткөрө алат деп үмүттөнөбүз», — деди ал.
Мен атам менен абдан сыймыктанам
«Үй-бүлөдөгү эң кичүү кызмын жана дайыма атамдын эрке кызы болуп келгем. Азыр деле чоңойсом да, ал мени эркелетип: «Менин кичинекей тармал кызым» деп атайт. Бала кезимде чачым тармал болчу, убакыт өткөн сайын түз болуп калды. Бирок атам үчүн мен түбөлүккө анын кичинекей тармал кызы бойдон калам.
Биздин үй-бүлөнүн тарыхы — Кыргызстан менен Якутияны, кыргыз жана якут элдерин бириктирген сүйүүнүн тарыхы. Бул окуя аралык менен убакыт ата мекенге болгон сүйүүнү өчүрө албасын көрсөтөт. Адам кайда жашабасын, канча жыл өтпөсүн, мекен ар дайым анын жүрөгүндө сакталат. Бул — менин атамдын тарыхы. Эми ал менин да тарыхымдын бир бөлүгү болуп калды», — деп сөзүн жыйынтыктады ал.